E que, se total esa saia xa non ía ser para doar?

- E que, se total esa saia xa non ía ser para doar?

- O que ti digas, pero era miña e non tiñas dereito a tirala - resposta Tere enfadada.

- Hai anos que non a pos, dudo moito que che sirva e que mellor maneira de rematar a vida desa prenda que lucir nas cadeiras de outra muller? Porque non, non a tirei Teresita... - di en tono jocoso o home.

- En serio me estás dicindo esto? - di máis enfadada ainda.

- A ver nena, esa muller da que falo é da túa familia, joder... non fai falla que te sulfures deste xeito! - resposta elevando a voz Antonio.

- Nin nena ni ostias, Toño... esa saia era miña e punto pelota! - grita visiblemente alterada.

- Baixa o volume Teresita, que te van escoitar as túas fillas - dixo algo máis calmado o home.

- Non me sae daquel sitio, cona! - cando Tere empeza a blasfemar a cousa ponse moi peliaguda - Grito se me peta, para eso estou na miña casa. Ademáis a onde ostias vai coa saia se non podemos saír da casa?

- Pois, non sei... -

Entón apareceu ela coa saia posta, unha blusa branca de puños desabrochados con un bolso bandoleira cruzado polo torso. A súa filla adolescente vestía moi elegantemente e a saia quedáballe coma un guante, pai e nai enmudeceron vendo como Alicia paseaba polo corredor da casa de un lado a outro para distraerse daquel confinamento.

- Vaiamos tomar café, papá - dixo a rapaza.

- Que dis alma de Dios? Non podemos saír.

- Pois vaiamos á cociña e fixamos estar nunha cafetería.

- Gran idea! - repostaron á vez Antonio e Teresa.

- Non perdamos un intre e tratemos de facer vida normal o volverémonos todos locos.

E alí ficaron tomando café en familia coma se estiveran na cafetería do barrio mentras a outra das fillas xogaba a videoconsola na súa habitación.